Unikalna przyroda w strefie zdemilitaryzowanej

Strefa zdemilitaryzowana (DMZ) między Koreą Północną a Południową to pas ziemi o długości 250 km i szerokości 3,8 km, wyznaczony po wojnie koreańskiej (1950–1953) na 38. równoleżniku. Choć jest to jedno z najbardziej ufortyfikowanych miejsc na świecie, jest też wyjątkową oazą dzikiej przyrody, zamieszkałą przez blisko 6 tys. gatunków zwierząt i roślin. Południowokoreańscy naukowcy z Narodowego Instytutu Ekologii monitorują teren Strefy Kontroli Cywilnej, przylegający do DMZ, gdzie wykryto ponad 100 gatunków zagrożonych w skali kraju.

Znaczenie strefy dla zachowania bioróżnorodności

Pomimo niewielkiej powierzchni (mniej niż 10% obszaru Korei Południowej), strefa ta stanowi dom dla ponad jednej trzeciej wszystkich zagrożonych gatunków dzikiej fauny i flory w Korei Południowej. Obszary te to różnorodne siedliska – mokradła zachodniego sektora są kluczowe dla migrujących żurawi, natomiast surowe góry na wschodzie zapewniają azyl zagrożonym ssakom, takim jak piżmowce syberyjskie i niedźwiedzie himalajskie.

Współistnienie wojny i natury

DMZ jest miejscem, gdzie trwa formalny stan wojny, gdyż zamiast traktatu pokojowego podpisano jedynie zawieszenie broni. Wilgotność konfliktu i jednoczesna niedostępność tego obszaru stworzyły niezamierzony rezerwat. Kim Seung-ho, dyrektor Instytutu Badań Ekologicznych Strefy Zdemilitaryzowanej, wskazuje na ryzyko, które niesie ewentualne porozumienie pokojowe:

„Jakiekolwiek porozumienie pokojowe mogłoby przynieść rozwój, ale jednocześnie zagrażałby on delikatnemu ekosystemowi”.

„Tutaj wojna i pokój, życie i śmierć współistnieją. Ziemia zawiera szczątki żołnierzy wielu narodów, a jednak natura nie dyskryminuje nikogo ze względu na narodowość czy ideologię. Tworzy poczucie harmonii tych tragicznych elementów.”

Kluczowe fakty:

• DMZ zajmuje pas ziemi o wymiarach 250 km długości i 3,8 km szerokości, powstały 72 lata temu po wojnie koreańskiej.
• Obejmuje prawie 6 tys. gatunków, w tym ponad 100 zagrożonych.
• Strefa kontrolna (bufor) to zaledwie 10% południowokoreańskiego terytorium, a chroni ponad 30% dzikiej fauny i flory tego kraju.
• Mokradła i góry tworzą odrębne siedliska ważne dla różnych gatunków, w tym migrujących żurawi i niedźwiedzi himalajskich.
• Obecny status strefy stwarza unikalne warunki ochrony przyrody, ale istnieje ryzyko utraty tych walorów w razie pokoju i rozwoju infrastruktury.