Znaczenie jesiennej regulacji rzepaku

Skracanie rzepaku jesienią jest kluczowym zabiegiem, który wpływa na strukturę łanu, zimotrwałość i ostateczny plon. Polega ono na zastosowaniu regulatorów wzrostu oraz wybranych fungicydów, które ograniczają wydłużanie pędu głównego, jednocześnie wzmacniając rozwój korzeni i pędów bocznych. Dzięki temu rośliny lepiej przetrwają zimę oraz sprawniej rozpoczną wegetację wiosną.

Jak działa skracanie rzepaku?

Regulacja wzrostu porządkuje pokrój roślin – rozeta liściowa przylega do gleby, szyjka korzeniowa się pogrubia, a korzeń palowy penetruje głębiej profil gleby. Taki rozwój redukuje ryzyko uszkodzeń mrozowych i ogranicza wyleganie roślin na wiosnę. Zabieg jest szczególnie ważny przy długich, ciepłych jesieniach, które sprzyjają nadmiernemu wydłużaniu pędów.

Optymalny termin i strategia zabiegu

Najlepszy czas na regulację przypada na fazę 4-6 liści (BBCH 14-16). Opóźnienie zabiegu do faz powyżej 8 liści obniża jego skuteczność. Na silnie rosnących łanach, szczególnie przy wczesnym siewie i ciepłych warunkach jesiennych, stosuje się często dwa zabiegi: pierwszy w fazie 14-16 liści, drugi poprawkowy w fazie 16-18 liści, z podziałem dawki np. 60% + 40%. Przy długotrwałej ciepłej jesieni zalecana jest nawet wielokrotna regulacja, co pozwala precyzyjnie kontrolować wzrost rzepaku.

Substancje stosowane w regulacji

Do skracania rzepaku wykorzystuje się regulatory wzrostu (np. chlorek mepikwatu, chloromekwat) oraz fungicydy z grupy triazoli (np. metkonazol, paklobutrazol, tebukonazol), które łączą działanie regulacyjne z ochronnym przeciw chorobom grzybowym. Dzięki temu zabieg efektywnie poprawia pokrój roślin, zapobiegając nadmiernemu wydłużeniu pędu głównego i wspierając zdrowy rozwój roślin.

"Jesienna regulacja pozwala przenieść akcent wzrostu do korzeni i ograniczyć presję chorób, co wprost przekłada się na plon." — farmer.pl

Źródło: farmer.pl